RobIII

Zo sta je met je maten in de kroeg, ga je met z'n allen nog eens naar een concert, pretpark, avondje eten of een potje pokeren en zo zit je op een druilerige zondagmiddag tussen een wildvreemde familie met diezelfde vrienden en een dozijn rondrennende en spelende kids op een verjaardag van de zoveelste kleine die de 'respectabele leeftijd' van één heeft bereikt.

"Kijk je uit onderweg naar school? Ben je voorzichtig?" "Jaaaaaaaaa mam!". Ik hoor het me nog zeggen; de deur achter me dicht trekkend en schooltas op de fiets bindend. Ik kon er me zo aan storen, alsof ik nog een klein kind was. Ik zat al ruim een paar maanden in de brugklas en was echt al een hele vent. Sure, volwassen was ik nog niet, maar ik kon er goed voor door. Althans, dat was waar ik van overtuigd was. Toen werd ik achttien en was ik officieel volwassen. Vreemd, want zo voelde het niet. Ik moest me wel scheren, maar veel meer dan dat had ik niet om mijn 'volwassenheid' te onderstrepen. Ik had nog geen drang om me te verdiepen in verzekeringen, hypotheken, zaken die belangrijk zouden zijn voor een carrière of wat ik belangrijk zou vinden in een relatie. Het enige waar je je zorgen om maakt is je geld aan 't eind van de maand, je huiswerk en examenweek. Misschien de tandarts.

Ik sta met mijn vrienden in de kroeg. Biertje en sigaretje in de hand. Lekker meelallen, feesten, lol maken. Een paar biertjes teveel op wellicht, want ik zie mezelf nog dat podium op klimmen samen met een vriend en tegen hem zeggen "zie je al die meiden? Die staan hier allemaal voor ons!!!" Beetje moed inpraten. Want hoewel we lol hadden waren we allemaal te verlegen om er écht op af te stappen. Een 'openingszin' hadden we allemaal wel, maar geen van ons had 'm ooit durven gebruiken. En maar goed ook denk ik; dat had de nodige klappen opgeleverd

En dan opeens zit je aan tafel in een restaurant, lekker gemoedelijk in een donker hoekje. De tijd van fast-food heb je gehad. Heerlijk, samen met je vriendin en een ander stel met z'n vieren te genieten van wat lekkers, beetje praten, biertje en wijntje maar niet dat je er de dag erna spijt van hebt. Beetje bijpraten, plannen maken voor een vakantie. Onderweg naar je betaalbare auto, want die Porsche uit je dromen was toch nét te duur, overleg je nog om even een kroeg in te duiken maar besluit je liever de rest van de avond te spenderen met een potje poker of de Kolonisten van Catan. Die kroeg doen we volgende week wel weer. Daarbij hebben we morgen nog wat bezoekjes gepland en hebben we dus weinig trek in een kater. En als we geen bezoek hebben dan lurkt de baan wel om de hoek. Of een andere verplichting.

En net zo plots als je in dat restaurant belandde vind je jezelf op een goede dag in de wachtkamer met je vriendin bij de verloskundige voor een echo en sta je een paar maanden later de hand van je vriendin vast te houden bij de bevalling. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Na een uurtje, langer laten ze het niet duren heb ik vernomen, roepen de verloskundigen een gynaecoloog erbij. Ik zie de deur nog open vliegen, een beer van een vent binnen komen en zich zetelen. "Die komt net van de golfbaan" hoor ik mezelf nog denken. Hij gaat aan het werk en voor je het weet ligt er een kleine op de buik van mama. De dokter doet z'n handschoenen uit, geeft me een klap op de schouder alsof hij een heipaal in de grond slaat en feliciteert me met mijn zoon. Euh... wat? Ja, dank u! Bedankt dokter!

En dan zit je vanmiddag op een kinderfeestje, diezelfde vrienden om je heen waar je al zo lang mee om gaat en er is eigenlijk niets veranderd. Nou ja, weinig. Je bent eigenlijk nog maar een jongetje, weliswaar met een kale plek op je kop en 30 jaar oud. Maar je kunt nog steeds in de ogen van je vrienden zien dat we nog steeds om dezelfde flauwe grappen kunnen lachen. Dat we nog steeds eigenlijk maar kwajongens zijn. Maar wel kwajongens met een hypotheek, een huis, vrouw of vriendin en kind. En een gezinsauto. We praten dan wel als hele volwassen mensen en de politiek, sport en financiële zaken komen dan ook zeker aan bod op zo'n feestje. Maar stiekem zitten we allemaal te wachten op de eerste schuine mop om die te overtreffen met een nog schuinere mop. Alleen kan dat niet, want de kinderen rennen rond; het is immers een kinderfeestje. Dat maken we op een "grote mensen verjaardag" dan wel weer goed.

Tuurlijk, we gaan niet meer half November de straat op om al vuurwerk af te steken of lantaarnpalen uit te schoppen. Maar we genieten er stiekem net zo van om om middernacht, oud op nieuw, een pijltje af te schieten. Ik kan een achtbaan nog steeds waarderen en hoewel Mickey Mouse me niet kan boeien kan ik een Wall-e of Finding Nemo, om maar eens wat te noemen, prima uitkijken met veel plezier. Regelmatig plannen we met z'n allen nog een avondje poker, of 'wilder': een weekendje Scheveningen met als centraal thema "de crazies". En als ik voor de kleine in de speelgoedwinkel kom moet ik altijd even bij mezelf nagaan of ik 't nou leuk spul vind voor de kleine of dat hij er eigenlijk nog wel wat klein voor is en ik er misschien naar sta te staren om een andere reden...

Als je je hypotheek tekent, de overdracht van je huis plaats vindt, gaat samenwonen, als je aan een nieuwe baan begint en dus een belangrijke carrièremove maakt of als je een kleine in je armen gelegd krijgt die van jezelf is; er zijn zo van die momenten dat je denkt: zo, dit is volwassen. Je zorgen maken om huiswerk is verleden tijd. Nu ben ik groot. Nu is het tijd om serieus te worden. Nu is het gedaan met de pret. Vanaf nu alleen nog maar belangrijke zaken. En toch ebt dat gevoel met de tijd, meestal sneller dan je beseft, weer weg. Tot de volgende gelegenheid zich aan biedt.

Vanavond heb ik met de kleine voor 't eerst de schoen gezet. Wortel in z'n schoentje gepropt en hem verteld waarvoor dat was. Sint komt vannacht met piet en als er een wortel in de schoen zit is die voor het paardje. Het paardje eet de wortel op en als dank laat de goedheiligman wat lekkers achter. Lekker volwassen momentje. Geen idee of de kleine het heeft begrepen; dat zullen we morgenvroeg weten als hij wakker wordt. Stormt hij naar beneden om te zien wat er in zijn schoen zit of is hij het alweer vergeten?

Is dat dan misschien volwassen? Dat je je 's avonds voor je naar bed gaat af vraagt hoe de kleine morgen reageert? Ik denk dat ik volgende keer mijn eigen schoen naast de zijne zet. Je weet nooit. Mijn 'wilde manen', want ik had ooit een mooie bos haar, ben ik kwijt, maar ik vrees dat ik nog wel even een jongetje zal blijven. Als mijn jongetje maar niet de weg op rent als ik even niet kijk... Nu snap ik 't mam.